Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Wyższe układy znaczeniowe wg H. Markiewicza

20 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Dzieło literackie w wąskim sensie, to sekwencjonalny układ językowych znaków brzmieniowych lub napisowych oraz związanych z nimi schematów znaczeniowych wyrazów i zdań. (ujęcie socjologiczne);

 Wyższe układy znaczeniowe są w pewnej mierze rekonstrukcją odbiorcy. Zaciera się w nich granica między przedmiotem artystycznym, a estetycznym.

Markiewicz mówi nie o płaszczyźnie a o sferze wyższych układów znaczeniowych, składają się na nią poszczególne „ujęcia” przedmiotów przedstawionych.

 Na sferę wyższych układów znaczeniowych składają się:

  1. Ujęcia przedmiotów przedstawionych, stanowiące drobne całości (tj. ludzi i przedmiotów abstrakcyjnych):
    1. Bezpośrednio dane ucechowanie zewnętrzne i wewnętrzne.
    2. Przeżycia zewnętrzne i wewnętrzne; stany i wypowiedzi.
    3. Z wiązki logiczne miedzy przedmiotami.
    4. Ujęcia mieszane.
    5. Jedno- /wieloprzedmiotowe sekwencje, oddzielone zmianą występujących przedmiotów;

 sekwencje integrują się w:

  1. Zawartość zdarzeniową / fabułę – ciąg dziań się i stanów,
  2. Przedmioty przedstawione – ujmowane w narastającym wraz z tokiem lektury całokształcie swych cech.
  3. Całościowy obraz świata przedstawionego w dziele literackim,
  4. Zespół uogólnień poznawczych i postulatywnych wyrażonych bezpośrednio,
  5. Nadrzędny podmiot literacki, znajdujący się poza rzeczywistością przedstawioną, występujący bezpośrednio  lub tylko implikowany,
  6. Osobowość czytelnika uobecnioną w utworze;
  7. Uogólnienia o charakterze poznawczym / postulatywnym – ideologie, tezy, tendencje.

 – Granica między znaczeniem zdania, a ujęciem jest płynna. Sekwencje mają różny stopień szczegółowości

– Językowe znaki brzmieniowe, to nie wszystkie cechy wyrazu czy zdania jako konkretnego zjawiska akustycznego, ale zespół cech fonetycznych , pozwalających odróżnić wyrazy (i ich formy gramatyczne).

– Znaki napisowe, to nie wygląd, a jakość postaciowa, znacząca w danym systemie pisma.

 – Fabułę charakteryzuje jej stosunek do prawdopodobieństwa życiowego, sposób motywacje zdarzeń i stopień ich przewidywalności, ilość wątków, więź kompozycyjna i problemowa, ciągłość i przerywalność narracji, czas i miejsce zdarzeń.

– O konstrukcji postaci literackiej decydują – stosunek do prawdopodobieństwa życiowego, koncepcja osobowości, motywacja cech charakteru, stopień przewidywalności itp.

– Świat przedstawiony cechuje stopień i kierunek transformacji w stosunku do naturalnego świata, wymiary czasowe i przestrzenne, statyczność / dynamiczność, hierarchia wartości.

– Składniki sfery wyższych układów znaczeniowych tworzą rzeczywistość przedstawioną w dziele literackim.

 

Twoja odpowiedź

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>