Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł! Do you want to support owner of this site? Click here and donate to his account some amount, he will be able to use it to pay for any of our services, including removing this ad.

Wyższe układy znaczeniowe wg H. Markiewicza

20 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Dzieło literackie w wąskim sensie, to sekwencjonalny układ językowych znaków brzmieniowych lub napisowych oraz związanych z nimi schematów znaczeniowych wyrazów i zdań. (ujęcie socjologiczne);

 Wyższe układy znaczeniowe są w pewnej mierze rekonstrukcją odbiorcy. Zaciera się w nich granica między przedmiotem artystycznym, a estetycznym.

Markiewicz mówi nie o płaszczyźnie a o sferze wyższych układów znaczeniowych, składają się na nią poszczególne „ujęcia” przedmiotów przedstawionych.

 Na sferę wyższych układów znaczeniowych składają się:

  1. Ujęcia przedmiotów przedstawionych, stanowiące drobne całości (tj. ludzi i przedmiotów abstrakcyjnych):
    1. Bezpośrednio dane ucechowanie zewnętrzne i wewnętrzne.
    2. Przeżycia zewnętrzne i wewnętrzne; stany i wypowiedzi.
    3. Z wiązki logiczne miedzy przedmiotami.
    4. Ujęcia mieszane.
    5. Jedno- /wieloprzedmiotowe sekwencje, oddzielone zmianą występujących przedmiotów;

 sekwencje integrują się w:

  1. Zawartość zdarzeniową / fabułę – ciąg dziań się i stanów,
  2. Przedmioty przedstawione – ujmowane w narastającym wraz z tokiem lektury całokształcie swych cech.
  3. Całościowy obraz świata przedstawionego w dziele literackim,
  4. Zespół uogólnień poznawczych i postulatywnych wyrażonych bezpośrednio,
  5. Nadrzędny podmiot literacki, znajdujący się poza rzeczywistością przedstawioną, występujący bezpośrednio  lub tylko implikowany,
  6. Osobowość czytelnika uobecnioną w utworze;
  7. Uogólnienia o charakterze poznawczym / postulatywnym – ideologie, tezy, tendencje.

 – Granica między znaczeniem zdania, a ujęciem jest płynna. Sekwencje mają różny stopień szczegółowości

– Językowe znaki brzmieniowe, to nie wszystkie cechy wyrazu czy zdania jako konkretnego zjawiska akustycznego, ale zespół cech fonetycznych , pozwalających odróżnić wyrazy (i ich formy gramatyczne).

– Znaki napisowe, to nie wygląd, a jakość postaciowa, znacząca w danym systemie pisma.

 – Fabułę charakteryzuje jej stosunek do prawdopodobieństwa życiowego, sposób motywacje zdarzeń i stopień ich przewidywalności, ilość wątków, więź kompozycyjna i problemowa, ciągłość i przerywalność narracji, czas i miejsce zdarzeń.

– O konstrukcji postaci literackiej decydują – stosunek do prawdopodobieństwa życiowego, koncepcja osobowości, motywacja cech charakteru, stopień przewidywalności itp.

– Świat przedstawiony cechuje stopień i kierunek transformacji w stosunku do naturalnego świata, wymiary czasowe i przestrzenne, statyczność / dynamiczność, hierarchia wartości.

– Składniki sfery wyższych układów znaczeniowych tworzą rzeczywistość przedstawioną w dziele literackim.

 

Twoja odpowiedź