Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Otagowane posty

Dziedzictwo Arystotelesa we współczesnej nauce o literaturze

9 listopada 2013 Opracowania  Brak komentarzy

Arystoteles w Poetyce zawarł teorie dotyczące literatury, które w niektórych zakresach obowiązują do dzisiaj.

Pierwsza w historii poetyka opisowa (zawierająca jednak pewne elementy poetyki normatywnej). Przedmiotem dociekań Arystotelesa są: określenie czym jest literatura (“poezja”, do której filozof nie włącza jednak liryki) oraz opisanie trzech gatunków: tragedii, eposu i komedii (w zachowanej części traktatu brakuje tego ostatniego elementu, który prawdopodobnie zawarty był w zaginionej księdze drugiej). Poglądy Arystotelesa są pośrednią polemiką z „Państwem” Platona, a dokładniej z trzecią księgą dialogu, gdzie Sokrates próbuje dociec istoty poezji...

Więcej

Poststrukturalistyczne koncepcje tekstu, autora, lektury i czytelnika (na przykładzie Teorii tekstu R. Barthesa)

26 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

            Według Barthesa, tekst jest zjawiskową powierzchnią dzieła lit., jest złożony ze słów użytych w dziele, a kolejność tych słów narzuca sens utworu. Tekst uczestniczy w glorii duchowej dzieła – jest jego prozaicznym, ale niezbędnym sługą. Funkcją, jaką pełni tekst jest f. zabezpieczająca (tekst, etym. tkanina, zapewnia trwałość rzeczy). Ponadto zapobiega on ułomności i nieprecyzyjności pamięci, wskazuje na prawomocność litery jako niepodważalnego śladu sensu, który autor nadał dziełu. Broni dzieło przed działaniem czasu. Tekst jest nazwą dzieła, jako że mieści w sobie jeden, jedyny sens – prawdziwy i ostateczny; jest „narzędziem” naukowym, określa reguły odczytania...

Więcej

Trzy poziomy w strukturze opowiadania według R. Barthesa

5 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Tekst – powierzchnia dzieła literackiego, przedmiot postrzegalny wzrokiem, powiązany z pismem. Zapewnia w dziele trwałość rzeczy napisanej. Ma bronić dzieło przed zapomnieniem, przed działaniem czasu, przed wybiegami słowa.

 Barthes uważa, że trzeba wielu prób, aby ustalić poziomy opowiadania. Poniższe, dają całość tymczasową, w wartości dydaktycznej: pozwalają rozmieścić i zgrupować problemy bez sprzeczności z dokonanymi analizami.

Sam Barthes proponuje trzy poziomy opisu:

– funkcji (w znaczeniu, jakie słowo to ma u Proppa i Bremonda)

– działań (w znaczeniu Greimasa, gdy mówi o postaciach jako o „akantach”)

– narracji (poziom „wypowiedzi” u Todorova).

 Poziomy są zintegrowane progresywnie: funkcja na...

Więcej