Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Otagowane posty

Anna Pajdzińska – Sposób uobecniania się podmiotu w tekście pdf

15 września 2015 Artykuly  Brak komentarzy

Anna Pajdzińska – Sposób uobecniania się podmiotu w tekście

 (Kliknij, aby pobrać)

Materiał dzięki uprzejmości naszej czytelniczki: Moniki Sidorowskiej.

Więcej

Trzy poziomy w strukturze opowiadania według R. Barthesa

5 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Tekst – powierzchnia dzieła literackiego, przedmiot postrzegalny wzrokiem, powiązany z pismem. Zapewnia w dziele trwałość rzeczy napisanej. Ma bronić dzieło przed zapomnieniem, przed działaniem czasu, przed wybiegami słowa.

 Barthes uważa, że trzeba wielu prób, aby ustalić poziomy opowiadania. Poniższe, dają całość tymczasową, w wartości dydaktycznej: pozwalają rozmieścić i zgrupować problemy bez sprzeczności z dokonanymi analizami.

Sam Barthes proponuje trzy poziomy opisu:

– funkcji (w znaczeniu, jakie słowo to ma u Proppa i Bremonda)

– działań (w znaczeniu Greimasa, gdy mówi o postaciach jako o „akantach”)

– narracji (poziom „wypowiedzi” u Todorova).

 Poziomy są zintegrowane progresywnie:...

Więcej

Sylwiczność

21 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Sylwiczność – Osobliwością literatury drugiej połowy XX wieku jest jej sylwiczność. Nazwę (od łac. silva) upowszechnił w polskiej teorii literatury Ryszard Nycz na oznaczenie form otwartych w prozie współczesnej. Nawiązuje ona do silva rerum (dosł. „las rzeczy”); tak nazywa się zbiór utworów różnych autorów, a w kulturze staropolskiej – księgi domowe, w których zapisywano rozmaite wydarzenia, przepisy, porady itd. W prozie dwudziestowiecznej sylwiczność staje się nazwaniem form radykalnie otwartych wskutek utożsamienia bohatera i narratora z osoba realnego autora, zastąpienia fabuły – dyskursem oraz osłabienia mimetyczności...

Więcej

Pakt autobiograficzny, biograficzny, powieściowy, referencjalny, fantazmatyczny i ich znaczenie według Philippe Lejeune’a

24 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

 Lejeune P., Pakt autobiograficzny, (artykuł)

Rodak P., Pismo, książka, lektura.

I. Pakt autobiograficzny

Autobiografia – retrospektywna opowieść prozą, gdzie rzeczywista osoba przedstawia swoje losy w ich jednostkowym aspekcie i ze szczególnym uwzględnieniem historii osobowości.

4 kategorie elementów autobiografii:

1. forma językowa – a) opowieść, b) proza;

2. temat – losy jednostki, historia osobowości;

3. sytuacja autora – tożsamość autora z narratorem

4. status narratora – a) tożsamość narratora z głównym bohaterem, b) retrospektywna wizja opowiadania.

Warunki te nie obowiązują w równym stopniu, ważniejsze są proporcje i hierarchia między nimi. Najważniejsze w autobiografii to war. 3 i 4 a): tożsamość autora, narratora...

Więcej

Trójkąt autobiograficzny

23 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

 Czermińska Małgorzata Autobiograficzny trójkąt. Świadectwo, wyznanie i wyzwanie.

Czym jest autobiografia? Jak przed swym czytelnikiem (już w tytule) odkrywa autorka, może być świadectwem, wyznaniem, wyzwaniem. Czytając książkę, daje się jednak zauważyć, że spod tych hasłowych ujęć wyłaniają się trzy typy osobowości ludzkiej (temperamentu dziennikarza) jak i odmienne rodzaje podejścia do świata i czytelnika. Świadectwo przeżytym czasom wystawiają autorzy cechujący się otwartością na to, co zewnętrzne, skrupulatni niczym historycy rejestrujący fakty codzienności, lub wielkich wydarzeń. Wyznania czynią osoby introwertyczne, skupione na swych przeżyciach i swoim ja – do końca dla nich niezrozumiałym i problematycznym...

Więcej

A. J. Greimas: 6 kategorii aktantów

22 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

 

Ta sama postać może pełnić funkcje różnych aktantów.
Potem Greimas umieścił między poziomem aktantów i aktorów płaszczyzny ról aktancyjnych (różne modalności aktantów) i ról tematycznych (mają charakter socjologiczny, psychologiczny lub moralny).
Postać literacką można konfrontować z tradycją literacką, z rzeczywistością pozaliteracką, z osobami rzeczywistymi.
Ocena postaci – jako względnie samoistnego układu znaczeniowego i jako składnika dzieła literackiego.

Więcej

Redukcja, relatywizacja, dezintegracja i degradacja postaci powieściowej (H.Markiewicz)

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Redukcja, relatywizacja, dezintegracja i degradacja postaci powieściowej (H.Markiewicz)

Henryk Markiewicz: Postać literacka

Procesy te zaczynają się w drugiej połowie XIX wieku, począwszy od powieści Dostojewskiego w Rosji i tzw. powieści analitycznej i mają związek z eliminacją narratora wszechwiedzącego.

REDUKCJA – dwie formy: 1. jednostronne uzewnętrznienie, koncentracja na procesach psychicznych narratora 1os. lub pośrednika narracyjnego; 2. Behawioryzm – zewnętrzny ogląd niektórych lub wszystkich postaci. Behawioryzm rozumiany jako sposób narracji charakteryzuje się brakiem w wypowiedziach narratora bezpośrednich informacji o przeżyciach, stanach psychicznych czy uczuciach bohaterów...

Więcej

Systematyka form podawczych wg H.Markiewicza (relacja, prezentacja, refleksja)

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Plan wyrażania i plan treści:

– plan wyrażania istnieje w dwóch odmianach – mówionej i pisanej. Odmiana mówiona: fonemy, sylaby, zestroje akcentowe, człony intonacyjne, frazy. Odmiana pisana: grafemy, wyrazy graficzne, człony interpunkcyjne, zdania zakończone kropką, wykrzyknikiem, pytajnikiem;

– plan treści – semy (minimalne składniki znaczeniowe morfu), morfy, wyrazy, grupy składniowe, zdania;

– segmentacja graficzna planu wyrażania w tekście – akapit, fragment – jest niewystarczająca dla wydzielenia ponadzdaniowych poziomów planu treści;

– ujęcie – nazwa dla akapitu. Odrębność ujęć dwupoziomowych – takich, których część składową stanowi przytoczona wypowiedź postaci;

Poziomy wyższe niż ujęcie – opis (identyfikuje...

Więcej

Narrator i narracja – Henryk Markiewicz

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Najprostszym podziałem, jaki możemy zastosować ze wzgledu na przekaz narracji jest oczywiście podział na narrację mówioną i pisaną.

Podział powieści ze względu na narracje (wg.F.Stanzela):

AUKTORIALNA – narrator ma kompetencje autorskie, panuje nad światem przedstawionym, 3 sposoby prezentacji świata:

a) narrator autorski – narrator posiadający autorytet, jego sądy są niepodważalne, Nad Niemnem;

b) narrator neutralny sprawozdawca – tzw. narrator cichy; nie osądza, nie komentuje, nie ocenia, pisze jak było, przedstawia wydarzenia jakby działy się same; Wywiad z Balmajerem;

c) narrator kreator świata przedstawionego – nie tyle opisuje, co kreuje, Kubuś fatalista, Sklepy cynamonowe;

PERSONALNA – ograniczenie wszechwiedzy narrator...

Więcej

Narracja o szerokim i wąskim horyzoncie czasowym

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Cechy narracji o szerokim horyzoncie czasowym (punkt widzenia; wiedza narratora; sposób przedstawiania poszczególnych faz procesu) – narrator ma obraz całości przebiegu fabuły, zna przebieg zdarzeń, może skakać po fabule między tym co było, a tym co będzie. Narrator ma skłonności do antycypacji, czyli uprzedzania faktów, wprowadzania sygnałów o przyszłości nieznanej jeszcze bohaterowi ani czytelnikowi oraz do reinterpretacji – snucia refleksji, wspominaniu, wprowadzaniu zapowiedzi wydarzeń

W utworach, w których występuje narrator wszechwiedzący horyzont jest szeroki, narrator opowiada o zdarzeniach z zewnątrz, z perspektywy osoby, która w nich nie uczestniczy.

Cechy narracji o wąskim horyzoncie czasowym (punkt widzenia; wiedza narrat...

Więcej