Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł! Do you want to support owner of this site? Click here and donate to his account some amount, he will be able to use it to pay for any of our services, including removing this ad.

Otagowane posty

Anna Pajdzińska – Sposób uobecniania się podmiotu w tekście pdf

15 września 2015 Artykuly  Brak komentarzy

Anna Pajdzińska – Sposób uobecniania się podmiotu w tekście

 (Kliknij, aby pobrać)

Materiał dzięki uprzejmości naszej czytelniczki: Moniki Sidorowskiej.

Więcej

Trzy poziomy w strukturze opowiadania według R. Barthesa

5 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Tekst – powierzchnia dzieła literackiego, przedmiot postrzegalny wzrokiem, powiązany z pismem. Zapewnia w dziele trwałość rzeczy napisanej. Ma bronić dzieło przed zapomnieniem, przed działaniem czasu, przed wybiegami słowa.

 Barthes uważa, że trzeba wielu prób, aby ustalić poziomy opowiadania. Poniższe, dają całość tymczasową, w wartości dydaktycznej: pozwalają rozmieścić i zgrupować problemy bez sprzeczności z dokonanymi analizami.

Sam Barthes proponuje trzy poziomy opisu:

– funkcji (w znaczeniu, jakie słowo to ma u Proppa i Bremonda)

– działań (w znaczeniu Greimasa, gdy mówi o postaciach jako o „akantach”)

– narracji (poziom...

Więcej

Sylwiczność

21 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Sylwiczność – Osobliwością literatury drugiej połowy XX wieku jest jej sylwiczność. Nazwę (od łac. silva) upowszechnił w polskiej teorii literatury Ryszard Nycz na oznaczenie form otwartych w prozie współczesnej. Nawiązuje ona do silva rerum (dosł. „las rzeczy”); tak nazywa się zbiór utworów różnych autorów, a w kulturze staropolskiej – księgi domowe, w których zapisywano rozmaite wydarzenia, przepisy, porady itd. W prozie dwudziestowiecznej sylwiczność staje się nazwaniem form radykalnie otwartych wskutek utożsamienia bohatera i narratora z osoba realnego autora, zastąpienia fabuły – dyskursem oraz osłabienia mimetyczności...

Więcej

Pakt autobiograficzny, biograficzny, powieściowy, referencjalny, fantazmatyczny i ich znaczenie według Philippe Lejeune’a

24 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

 Lejeune P., Pakt autobiograficzny, (artykuł)

Rodak P., Pismo, książka, lektura.

I. Pakt autobiograficzny

Autobiografia – retrospektywna opowieść prozą, gdzie rzeczywista osoba przedstawia swoje losy w ich jednostkowym aspekcie i ze szczególnym uwzględnieniem historii osobowości.

4 kategorie elementów autobiografii:

1. forma językowa – a) opowieść, b) proza;

2. temat – losy jednostki, historia osobowości;

3. sytuacja autora – tożsamość autora z narratorem

4. status narratora – a) tożsamość narratora z głównym bohaterem, b) retrospektywna wizja opowiadania.

Warunki te nie obowiązują w równym stopniu, ważniejsze są proporcje i hierarchia między nimi...

Więcej

Trójkąt autobiograficzny

23 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

 Czermińska Małgorzata Autobiograficzny trójkąt. Świadectwo, wyznanie i wyzwanie.

Czym jest autobiografia? Jak przed swym czytelnikiem (już w tytule) odkrywa autorka, może być świadectwem, wyznaniem, wyzwaniem. Czytając książkę, daje się jednak zauważyć, że spod tych hasłowych ujęć wyłaniają się trzy typy osobowości ludzkiej (temperamentu dziennikarza) jak i odmienne rodzaje podejścia do świata i czytelnika. Świadectwo przeżytym czasom wystawiają autorzy cechujący się otwartością na to, co zewnętrzne, skrupulatni niczym historycy rejestrujący fakty codzienności, lub wielkich wydarzeń...

Więcej

A. J. Greimas: 6 kategorii aktantów

22 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

 

Ta sama postać może pełnić funkcje różnych aktantów.
Potem Greimas umieścił między poziomem aktantów i aktorów płaszczyzny ról aktancyjnych (różne modalności aktantów) i ról tematycznych (mają charakter socjologiczny, psychologiczny lub moralny).
Postać literacką można konfrontować z tradycją literacką, z rzeczywistością pozaliteracką, z osobami rzeczywistymi.
Ocena postaci – jako względnie samoistnego układu znaczeniowego i jako składnika dzieła literackiego.

Więcej

Redukcja, relatywizacja, dezintegracja i degradacja postaci powieściowej (H.Markiewicz)

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Redukcja, relatywizacja, dezintegracja i degradacja postaci powieściowej (H.Markiewicz)

Henryk Markiewicz: Postać literacka

Procesy te zaczynają się w drugiej połowie XIX wieku, począwszy od powieści Dostojewskiego w Rosji i tzw. powieści analitycznej i mają związek z eliminacją narratora wszechwiedzącego.

REDUKCJA – dwie formy: 1. jednostronne uzewnętrznienie, koncentracja na procesach psychicznych narratora 1os. lub pośrednika narracyjnego; 2. Behawioryzm – zewnętrzny ogląd niektórych lub wszystkich postaci...

Więcej

Systematyka form podawczych wg H.Markiewicza (relacja, prezentacja, refleksja)

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Plan wyrażania i plan treści:

– plan wyrażania istnieje w dwóch odmianach – mówionej i pisanej. Odmiana mówiona: fonemy, sylaby, zestroje akcentowe, człony intonacyjne, frazy. Odmiana pisana: grafemy, wyrazy graficzne, człony interpunkcyjne, zdania zakończone kropką, wykrzyknikiem, pytajnikiem;

– plan treści – semy (minimalne składniki znaczeniowe morfu), morfy, wyrazy, grupy składniowe, zdania;

– segmentacja graficzna planu wyrażania w tekście – akapit, fragment – jest niewystarczająca dla wydzielenia ponadzdaniowych poziomów planu treści;

– ujęcie – nazwa dla akapitu...

Więcej

Narrator i narracja – Henryk Markiewicz

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Najprostszym podziałem, jaki możemy zastosować ze wzgledu na przekaz narracji jest oczywiście podział na narrację mówioną i pisaną.

Podział powieści ze względu na narracje (wg.F.Stanzela):

AUKTORIALNA – narrator ma kompetencje autorskie, panuje nad światem przedstawionym, 3 sposoby prezentacji świata:

a) narrator autorski – narrator posiadający autorytet, jego sądy są niepodważalne, Nad Niemnem;

b) narrator neutralny sprawozdawca – tzw. narrator cichy; nie osądza, nie komentuje, nie ocenia, pisze jak było, przedstawia wydarzenia jakby działy się same; Wywiad z Balmajerem;

c) narrator kreator świata przedstawionego – nie tyle opisuje, co kreuje,

Więcej

Narracja o szerokim i wąskim horyzoncie czasowym

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Cechy narracji o szerokim horyzoncie czasowym (punkt widzenia; wiedza narratora; sposób przedstawiania poszczególnych faz procesu) – narrator ma obraz całości przebiegu fabuły, zna przebieg zdarzeń, może skakać po fabule między tym co było, a tym co będzie. Narrator ma skłonności do antycypacji, czyli uprzedzania faktów, wprowadzania sygnałów o przyszłości nieznanej jeszcze bohaterowi ani czytelnikowi oraz do reinterpretacji – snucia refleksji, wspominaniu, wprowadzaniu zapowiedzi wydarzeń

W utworach, w których występuje narrator wszechwiedzący horyzont jest szeroki, narrator opowiada o zdarzeniach z zewnątrz, z perspektywy osoby, która w nich nie uczestnic...

Więcej