Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Otagowane posty

Powieść XVIII, XIX i XX wieku

23 kwietnia 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Wiek XVIII rozpoczął ewolucję form powieściowych, dlatego właśnie za początek historii nowożytnej powieści uznajemy wiek XVIII. Nie przypadkiem Gyorgy Lukacs nazwał powieść „epopeją mieszczańską” – akcentując z jednej strony przynależność do tradycji epickiej, z drugiej : związek z klasą mieszczańską. Ta ostatnia cecha wyraża się w dwóch aspektach – pierwszy to społeczny kontekst genezy formy powieściowej. Jej narodziny Ian Watt wiąże ściśle z rozwojem i wzbogaceniem się klasy mieszczańskiej jako grupy potencjalnych czytelników ale i znaczącej siły społecznej, dążącej do stworzenia „własnej” literatury...

Więcej

Rozpoznawalność gatunku literackiego

22 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Z punktu widzenia czytelnika gatunek po prostu „jest” ; nie każdy musi posiadać wiedzę teoretyczną z zakresu genologii, by wiedzieć, że czyta powieść. Wystarczy społeczne doświadczenie, uczestnictwo w kulturze. Rozpoznawalność gatunku jest warunkiem jego funkcjonalności. Gatunek jest zdany na czytelnika, istnieje tak długo dliteraopóki jest rozpoznawalny, ale gatunek także projektuje czytelnika, czyli odbiorcę wirtualnego. Jednak nie pojedynczy utwór rozstrzyga o trwaniu gatunku, lecz zespół cech inwariantywnych. (Legeżyńska, Kaniewska)

W świadomości społecznej rodzaje nie są tak wyraziste, jak gatunki, będące swoistym „paktem” komunikacyjnym, zawieranym przez autora z czytelnikiem...

Więcej

Inwariant gatunkowy

22 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Inwariant gatunkowy– są jedną z zasadniczych przesłanek historyczności gatunku, decydują o jego ciągłości i – jednocześnie – zakładają obecność zmian, przekształceń, wariacji. Jest elementem niezmiennym, może być nim wszystko, co utrwaliło się w ciągu dłuższego czasu jako zasadniczy czynnik identyfikowania tego gatunku. (Głowiński)

Więcej

Odmiana gatunkowa

22 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Odmiana gatunkowa – podgatunek, zespół reguł określających strukturę pewnych zespołów utworów funkcjonujących w obrębie gatunku literackiego. Odmiany gatunkowe kształtują się w toku rozwoju gatunków, różnicowania ich funkcji, tematyki, właściwości strukturalnych. Kryteria umożliwiające wydzielanie odmian gatunkowych są rozmaite: tematyczne (np. powieść fantastyczna, społeczno-obyczajowa, psychologiczna), morfologiczne (np. sonet francuski różniący się w układzie rymów dwu ostatnich strof od klasycznego sonetu włoskiego), historyczne (np. dramat romantyczny, naturalistyczny, surrealistyczny,). Kryteria owe z reguły krzyżują się, nie można w zasadzie wydzielić odmian gatunkowych, jeśli nie bierze się pod uwagę jakichś jej osobliwości morfologicznych...

Więcej

Sylwiczność

21 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Sylwiczność – Osobliwością literatury drugiej połowy XX wieku jest jej sylwiczność. Nazwę (od łac. silva) upowszechnił w polskiej teorii literatury Ryszard Nycz na oznaczenie form otwartych w prozie współczesnej. Nawiązuje ona do silva rerum (dosł. „las rzeczy”); tak nazywa się zbiór utworów różnych autorów, a w kulturze staropolskiej – księgi domowe, w których zapisywano rozmaite wydarzenia, przepisy, porady itd. W prozie dwudziestowiecznej sylwiczność staje się nazwaniem form radykalnie otwartych wskutek utożsamienia bohatera i narratora z osoba realnego autora, zastąpienia fabuły – dyskursem oraz osłabienia mimetyczności...

Więcej

Genotyp

21 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Genotyp – (ogół norm) Pojedynczy utwór przenosi część cech genotypowych, ale jest też choćby w minimalnym stopniu innowacją, przekształceniem. Ten zespół cech indywidualnych, dostępnych w lekturze konkretnego utworu, został nazwany fenotypem. Na przykład w opowiadaniu Zbrodnia z premedytacją Witold Gombrowicz nawiązuje do norm powieści kryminalnej (genotyp) i zarazem je kwestionuje („odchylenia” od reguł tworzą fenotyp). Genotyp – obrazowo mówiąc – może długo bytować w formie „przetrwalnikowej” (nie pisze się dziś eposów, ale dysponujemy elementarną wiedzą o jego wyznacznikach). (Legeżyńska, Kaniewska)

Więcej

Gatunki literackie obecnie

21 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Michał Głowiński – w bieżącej praktyce literackiej gatunek jest w pewnych dziedzinach niemal nieistotny.

Czesław Zgorzelski – dominują „supergatunki”, czyli rozpoznawane przez czytelnika nadrzędne formy, ogólnie określane jako „powieść” i „poezja”. Zatarcie granicy między świadomością istnienia rodzajów i gatunków. Inne stanowisko: W literaturze współczesnej istnieją dwie równoległe tendencje: przeciwgatunkowa i kontynuatorska. Pierwsza łączy się z awangardą, druga 0 z szeroko pojętym klasycyzmem.

Formy paragenologiczne- (określenie Sławińskiego) Przypominają działania genotwórcze futurystów, lecz są od nich znacznie ciekawsze i bardziej konsekwentne, bo związane z ogólnym projektem artystyczno-filozoficznym autora...

Więcej

Inwariantność gatunków. Rola konwencji

7 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Inwariantywność gatunków- te cechy, które są wspólne dla wszystkich tekstów literackich danej klasy gatunków literackich.

Wariant – jeden jedyny sposób realizacji danego gatunku. (notatki z zajęć). Gatunek istnieje inwariantywnie – utwór jest indywidualną realizacją tych cech, wariantem. (Legeżyńska, Kaniewska) Inwariantem gatunkowym może być wszystko, jeśli tylko utrwaliło się w ciągu dłuższego czasu jako zasadniczy czynnik identyfikowania danego gatunku, może być więc choćby takie czy inne zjawisko wersyfikacyjne. (Głowiński)

Z pojęciem gatunku łączy się pojęcie konwencji, czyli stabilizacji określonych zjawisk literackich dzięki ich powtarzalności i rozpoznawalności...

Więcej

Teorie genologiczne w Antyku i w epokach późniejszych. Dwuznaczność pojęcia „historyczności” gatunków

6 marca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

I. Jako zasadę podziału poezji przyjmowano od czasów Platona i Arystotelesa przede wszystkim charakter podmiotu mówiącego: według schematu ustalonego w Ars grammatica Diomedesa (IV w.n.e) genus dramaticum(lub dialogus) to wypowiedzi postaci stworzonych przez autora, genus enarrativum to wypowiedź samego poety; zaliczano tu poezje dydaktyczną i gnomiczną a także epikę, o ile nie wyodrębniono jej jako genus commune,  utwór łączący narrację autorską i przytoczone wypowiedzi postaci kreowanych przez poetę. W takim dwoistym lub troistym podziale gatunki liryczne zaliczano bądź do genus narrativium, bądź do genus mixtum, bądź wreszcie pomijano milczeniem, traktowano jako poezję niedoskonałą lub nawet usuwano poza granice poezji...

Więcej