Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł! Do you want to support owner of this site? Click here and donate to his account some amount, he will be able to use it to pay for any of our services, including removing this ad.

Systemy kompozycyjne

21 lutego 2012 Opracowania  Brak komentarzy

Kompozycja zamknięta: dobitnie sygnalizuje uporządkowanie świata przedstawionego, podkreśla jego zawartość i skończoność.

Kompozycja otwarta: to kompozycja, w której ulegają zatarciu związki między poszczególnymi składnikami, pozbawiona wyrazistych konturów, proporcji, sugerująca fragmentaryczność i wieloznaczność świata przedstawionego

Kompozycje otwarta i zamknięta są relatywne i każdorazowo określają się nawzajem; założenia jednej kształtują się w polemiczny nawiązaniu do dyrektyw drugiej.

Kompozycja ramowa (szkatułkowa): czyni ze świata przedstawionego układ co najmniej dwustopniowy: na pierwszym stopniu znajduje się określona sytuacja fabularna, w której obrębie opowiadana jest jakaś inna fabuła (lub szereg fabuł); uczestnik pierwszej z nich występuje wtedy jako narrator drugiej. Pierwszy stopień przedstawienia stanowi ramę kompozycyjną opowiadań umieszczonych na drugim stopniu. Chwyt k. r. stosowany bywa zwłaszcza w cyklach nowelistycznych, jak Dekameron Boccaccia. Może on ulegać dalszemu uwielokrotnieniu, teoretycznie biorąc nieograniczonemu. Mamy wtedy do czynienia z tzw. k. szkatułkową, organizującą przedstawienie wielostopniowe; heirarchiczny porządek samodzielnych całostek kompozycyjnych, z których każda ulokowana jest w ramach całostki o jeden stopień wyższej.

Kompozycja sternowska: swobodna kompozycja utworu narracyjnego, zrywająca z zasadami spójnej fabuły epickiej, dająca w jej miejsce suitę (cykl) luźno powiązanych epizodów i fragmentów, przeplecionych żartobliwymi dygresjami, elementami eseistycznymi, polemikami z czytelnikiem, anegdotami itp. Charakterystyczne są tu zakłócenia chronologii zdarzeń (inwersje czasowe), a także bezpośrednie przechodznie czasu fabuły w czas narracji; sytuacja narracyjna i świat przedstawiony przeplatają się w niej bez żadnych ograniczeń. K. s. to szczególnie wyrazista odmiana k. otwartej, ukształtowana w XVIII w. w utworach powieściowych L. Stern’a, który wywarł znaczny wpływ na koncepcję sztuki narracyjnej romantyków (m.in. w poemacie dygresyjnym).

Tagi:  

Twoja odpowiedź