Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł! Do you want to support owner of this site? Click here and donate to his account some amount, he will be able to use it to pay for any of our services, including removing this ad.

Dzieło otwarte – Umberto Eco

6 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

O dziele otwartym:

– Eco zaznacza, że pojęcie „dzieła otwartego” odnosi się tylko do określenia nowej dialektyki stosunków pomiędzy dziełem i interpretatorem. Inne znaczenia zostają pominięte.

– „Otwarcie dzieła”  rozumiane jest jako wieloznaczność przekazu artystycznego. To trwała cecha każdego dzieła w każdym czasie.

– Dziełom „otwartym” ostateczną formę nadaje interpretator w momencie, kiedy spełnia rolę pośrednika.

– Pojęcia „dzieła otwartego” używa się do określenia nowej dialektyki stosunków między dziełem i interpretatorem. W estetyce natomiast mówi się o zamkniętym lub otwartym charakterze dzieła dla wyjaśnienia sytuacji estetycznej.

– Z punktu widzenia estetyki „zamknięty” lub „otwarty” charakter dzieła wyjaśnia sytuację estetyczną, w której spełnia się akt odbioru. Z jednej strony dzieło sztuki jest skomponowane w taki sposób, że odbiorca może odtworzyć  jego oryginalny, stworzony przez twórcę kształt (w tym sensie jest dziełem zamkniętym), z drugiej odbiorca odtwarza pierwotny kształt dzieła z  indywidualnej perspektywy, za pomocą własnej wrażliwości.

Im więcej możliwości interpretacji oraz aspektów ukazywanych odbiorcy, tym większa wartość estetyczna dzieła.

– Każde dzieło sztuki jest równocześnie dziełem otwartym, charakteryzującym się wieloma różnymi interpretacjami, a każda jego percepcja jest zarówno interpretacją i wykonaniem, podczas której dzieło odżywa w oryginalnej perspektywie.

-Układ niedookreślonych bodźców w dziele sprawia, że odbiorca zmuszony jest wciąż na nowo je odczytywać, a każde z tych potencjalnych odczytań będzie inne, choć zamknięte w pewnym narzuconym przez autora szablonie, jakim jest samo dzieło.

-Wielość konkretyzacji – wzbudzane przez dzieło lub jego fragment różne skojarzenia u odbiorców z różnym doświadczeniem.

– „Otwarty” charakter sztuki znajduje się w baroku. Stanowi on zaprzeczenie jasnej formy renesansu. Forma baroku jest dynamiczna dąży do niedookreśloności efektu przez grę pełni i pustki, krzyżowanie planów i sugeruje stopniowe rozszerzanie się w przestrzeni.

– Najdoskonalszym przykładem „dzieła otwartego” jest Ulisses Jamesa Joycea. Świat bohatera żyje życiem złożonym i niewyczerpanym. Niemożliwe jest rozwikłanie wszystkich jego zagadek po pierwszej lekturze. Joyce pracował jednocześnie nad kilkoma rozdziałami książki.

– Istnieją dzieła „otwarte”, zwane dziełami w ruchu, ich cechą charakterystyczną jest zaproszenie odbiorcy do tworzenia dzieła razem z autorem. Dzieło w ruchu stwarza możliwość wielu wielu indywidualnych interwencji, ale nie mogą one być bezkształtne i chaotyczne.

– W szerszej skali istnieją dzieła (stanowiącej rodzaj w gatunku „dzieł w ruchu”), które chociaż fizycznie ukończone są otwarte, gdyż mają zdolność tworzenia wewnętrznych relacji. Odbiorca ma je odkryć i wybrać spośród sumy ukierunkowanych przez autora wyrażeń.

W ten sposób autor pozostawia odbiorcy dzieło do dokończenia. Nie wie w jaki sposób to się stanie, ale po ukończeniu nadal będzie to jego dzieło.

 Przykładem może być Księga Mallarmego, która nie została ukończona. Autor pozostawił jednak szkice, nad którymi pracował jeden z filologów.

Twoja odpowiedź