Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Dzieło otwarte – Umberto Eco

6 czerwca 2012 Opracowania  Brak komentarzy

O dziele otwartym:

– Eco zaznacza, że pojęcie „dzieła otwartego” odnosi się tylko do określenia nowej dialektyki stosunków pomiędzy dziełem i interpretatorem. Inne znaczenia zostają pominięte.

– „Otwarcie dzieła”  rozumiane jest jako wieloznaczność przekazu artystycznego. To trwała cecha każdego dzieła w każdym czasie.

– Dziełom „otwartym” ostateczną formę nadaje interpretator w momencie, kiedy spełnia rolę pośrednika.

– Pojęcia „dzieła otwartego” używa się do określenia nowej dialektyki stosunków między dziełem i interpretatorem. W estetyce natomiast mówi się o zamkniętym lub otwartym charakterze dzieła dla wyjaśnienia sytuacji estetycznej.

– Z punktu widzenia estetyki „zamknięty” lub „otwarty” charakter dzieła wyjaśnia sytuację estetyczną, w której spełnia się akt odbioru. Z jednej strony dzieło sztuki jest skomponowane w taki sposób, że odbiorca może odtworzyć  jego oryginalny, stworzony przez twórcę kształt (w tym sensie jest dziełem zamkniętym), z drugiej odbiorca odtwarza pierwotny kształt dzieła z  indywidualnej perspektywy, za pomocą własnej wrażliwości.

Im więcej możliwości interpretacji oraz aspektów ukazywanych odbiorcy, tym większa wartość estetyczna dzieła.

– Każde dzieło sztuki jest równocześnie dziełem otwartym, charakteryzującym się wieloma różnymi interpretacjami, a każda jego percepcja jest zarówno interpretacją i wykonaniem, podczas której dzieło odżywa w oryginalnej perspektywie.

-Układ niedookreślonych bodźców w dziele sprawia, że odbiorca zmuszony jest wciąż na nowo je odczytywać, a każde z tych potencjalnych odczytań będzie inne, choć zamknięte w pewnym narzuconym przez autora szablonie, jakim jest samo dzieło.

-Wielość konkretyzacji – wzbudzane przez dzieło lub jego fragment różne skojarzenia u odbiorców z różnym doświadczeniem.

– „Otwarty” charakter sztuki znajduje się w baroku. Stanowi on zaprzeczenie jasnej formy renesansu. Forma baroku jest dynamiczna dąży do niedookreśloności efektu przez grę pełni i pustki, krzyżowanie planów i sugeruje stopniowe rozszerzanie się w przestrzeni.

– Najdoskonalszym przykładem „dzieła otwartego” jest Ulisses Jamesa Joycea. Świat bohatera żyje życiem złożonym i niewyczerpanym. Niemożliwe jest rozwikłanie wszystkich jego zagadek po pierwszej lekturze. Joyce pracował jednocześnie nad kilkoma rozdziałami książki.

– Istnieją dzieła „otwarte”, zwane dziełami w ruchu, ich cechą charakterystyczną jest zaproszenie odbiorcy do tworzenia dzieła razem z autorem. Dzieło w ruchu stwarza możliwość wielu wielu indywidualnych interwencji, ale nie mogą one być bezkształtne i chaotyczne.

– W szerszej skali istnieją dzieła (stanowiącej rodzaj w gatunku „dzieł w ruchu”), które chociaż fizycznie ukończone są otwarte, gdyż mają zdolność tworzenia wewnętrznych relacji. Odbiorca ma je odkryć i wybrać spośród sumy ukierunkowanych przez autora wyrażeń.

W ten sposób autor pozostawia odbiorcy dzieło do dokończenia. Nie wie w jaki sposób to się stanie, ale po ukończeniu nadal będzie to jego dzieło.

 Przykładem może być Księga Mallarmego, która nie została ukończona. Autor pozostawił jednak szkice, nad którymi pracował jeden z filologów.

Twoja odpowiedź

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>